අළුයම අවදිව පුංචි උන්ද සමග අප පිටත් උනේ මානිංගල කන්ද තරණය කරන්නටයි. සුද්දන්ගෙ කාලයේ මෙහි පැවති තේවතුවල වැඩකළ අයට වේලාව ලබා ගන්නට මෙහි කන්දට වැටෙන සෙවනැල්ල අපකාරී වු බැවින් ( දෙමල බසින් මනි යනු වේලාවයි* මෙම කන්ද මානිංගල නම් වූ බව ඔවුන් අප සමග පැසූවා. ජෛව විවිධත්වයෙන් මෙන්ම සොබා සුන්දරත්වයෙන්ද අනුන දුම්බර කඳුවැටිය සිත්සේ විඳ ගන්නට අප පිංකර තිුනා. ඒ අපුර්ව රසය වචනවලින් පැහැදිලි කරන්නට බැහැ. එය ඇත්තෙන්ම විඳිය යුතුමයි. අපටම ආවේණික බිනර මල් පොකුරක් අපි දිහා බලා සිහින් සිනාවක් හරිම අහංසක විදිහට පාමින් අපට කියූවේ ඇගේ අයිතාය අපෙන් පැහැරගෙන නොරටුන් විසින් හිමි කරගෙන ඇති දුක්මුසු කතාවයි. ඇතින් ලකේගල, කළුපහන කඳු දිස්වුනා. මනහර ¥විලි ඇල්ල ඈත කළුපහන කන්දෙන් කඩා හැලෙන අපුරුව දුර දක්නයෙන් නැරඹුව. අවට පෙනෙන විවිධ වර්ණ රටාවන්ගෙන් පිරිපුන් තුරු හිස් විචිත්රවත් සිතුවමක් වගේ. අපි හරිත වර්ණයේ විවිධක්වය ගනන් කරන්නට පටන් ගත්තා. කොළ පැහැයේ විවිධත්වය කෙතරම්ද? විස්සකට ආසන්න විවිධත්වයක් හරිත වර්ණය විස්න තුරු පත්වල සටහන්ව තිබුනා. අප එන ගමනේදි රිවස්ටන් කඳු ශිඛරය අවට දුටු පිග්මි
(කුරුමිටි* වනාන්තර කෙතරම් වර්නවත් රටාවන් ගෙන් සමන්විත වූවාද? ඇත්තෙන්ම සොබාදහම කෙතරම් විස්මිත නිමැවුම් කරුවෙක්ද? මානිගල බැස වැද්දා පැනි ඇල්ලේ සිත්සේ බැස පිහිනා සිසිල් දිය පහස වින්දා.
ආපසු එන්නට කිසිවකුටත් සිතක් නැහැ. කෙසේ නම් මේ පෙම්බරිය හැර යන්නටද? සුදුගල කන්ද නෙසෙල් වී අප දෙස බලා සිටියා. නැවත හැකි ඉක්මනින් ඇය හා තුරුළු වෙන්නට එන බවට ප්රතිඥා දෙමින් දුක රැුඳුනු හදින් අපි දුම්බර පෙම්බරියට සමුදුන්නා.
